'το αίσθημα της ευτυχίας γίνεται ανατρεπτικό , όταν είναι συλλογικό''Τροφοδοσία RSS

για την δύναμη μιας παύσης

Στίς 11 Νοεμβρίου 1918 τελειώνει και επίσημα ο Α’Παγκόσμιος πόλεμος με την υπογραφή της δεύτερης ανακωχής Κομπιέν σε σιδηροδρομικό βαγόνι.
Ο αιματηρός πόλεμος ανάμεσα στις Μεγάλες δυνάμεις ήταν αποτέλεσμα ενός κύματος εθνικισμών που έπληξε την Ευρώπη τα προηγούμενα χρόνια με άμεσο αντίκτυπο και στη περιφέρεια, με άμεση και ενεργό συμμετοχή αποικιακών στρατευμάτων με την εμπλοκή ακόμα και αμερικανικών προσέδωσαν τελικά την έννοια του παγκόσμιου. Τα 18,5 εκατομμύρια θύματα του πολέμου συνθέτουν την εικόνα τψν πολέμων ανάμεσα στους καπιταλισμούς όπου γής..

6 ώρες μετά την υπογραφή της ανακωχής τα μέτωπα σιωπούν, σαν έσβησε ξαφνικά ο ήχος, στο άκουσμα της ανακωχής κανένας πλέον ήχος δεν θυμίζει τους κρότους απο τις βόμπβες, τους συνεχείς πυροβολισμούς, τα κροταλίσματα ερπυστριών και τις κραυγές των θυμάτων. Η φυσικοί ήχοι κυριαρχούν. Η στιγμή ιστορική για τον 20ο αιώνα καταγράφεται στο παρακάτω γράφημα..

world-war-1-ceasefire-november-11-1918-700x392

Η μηχανή καταγραφής ήχοσυ αποτυπώνει εκείνο το ‘κενό’ που δημιούργησε η αναγγελία της υπογραφής της ανακωχής..
Αριστερά οι ακανόνιστες γραμμές αποτυπώνουν τους ήχους του πολέμου, ενώ δεξιά η ‘ηρεμία’ σχεδόν τέλειες γραμμές χωρίς εξάρσεις και κυματισμούς σηματοδοτούν μια πρόσκαιρη ειρήνη 21 χρόνων..

No responses yet

Οι θλιμμένες γυναίκες της Βοσνίας

σχετικά με την ταινία ΣΕΡΑΓΕΒΟ Σ΄ΑΓΑΠΩ:

Στις 14 Δεκεμβρίου, 1995 λήγουν και επίσημα οι εχθροπραξίες στον 3ετή αιματηρό πόλεμο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.Έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά για εκείνη την περίοδο στην γειτονιά των Βαλκανίων όμως εδώ σήμερα δεν θα σταθούμε στις αιτίες εκείνου του πολέμου, άλλωστε ένας πόλεμος είναι πάντα ένας πόλεμος. Σήμερα θα δούμε μια άλλη εικόνα που σε καμία συμφωνία δεν υπολογίστηκε, καμία επέτειος δεν αναφέρθηκε σε αυτήν, έμεινε μνήμη βαθειά χαραγμένη στους χαρακτήρες που την έζησαν. Το Σεράγεβο σ’αγαπώ είναι μια ταινία της Γιασμίλα Ζμπάντιτς σκηνοθέτιδα από το Σαράγιεβο που οι μνήμες της φτάνουν πίσω μερικά χρόνια στον εμφύλιο της Βοσνίας. Ο τίτλος της ταινίας «Crbavica» (ελληνικός τίτλος «Σεράγεβο σ΄ αγαπώ») μιλάει για μια περιοχή του Σαράγιεβο την Γκορμπάβιτσα την οποία κατέλαβαν το 1992, οι Σερβο-βοσνιακές δυνάμεις. Στην ταινία η Ζμπάντιτς δραματοποιεί την αγωνία των γυναικών της περιοχής οι οποίες έπεσαν θύματα βιασμού την περίοδο 1992-1995. Με τρόπο σπαρακτικό ουρλιάζει στον υπόλοιπο κόσμο ότι μπορεί ο πόλεμος να τελείωσε αλλά κάποια θύματά του εξακολουθούν να ζουν και να αντικρίζουν καθημερινά την φρίκη του. Είναι εκείνες οι γυναίκες που πίσω από τα χαμόγελά τους βρίσκεται μια θλίψη, για την εξουσία του φύλου πάνω στα σώματα τους, για την επιβολή του βιασμού στις ψυχές τους. Γιατί όλα τα ερωτηματικά ‘γιατί’ ενός πολέμου δεν μπορούν να απαντήσουν αυτήν την θλίψη..

Το «Σεράγεβο σ’ αγαπώ» είναι ένα αισιόδοξο τραγούδι, δημοφιλές στη Βοσνία, το οποίο ακούγεται στον επίλογο της ταινίας.

[youtube]https://www.youtube.com/watch?v=SHBOfJRN9O8[/youtube]

No responses yet

Μια άγνωστη πτυχή του Μπόστ..

Λίγο πολύ όλοι και όλες γνωρίζεται ή έχει πάρει το αυτί σας για τον Μπόστ(κατά κόσμο Μέντη Μποστατζόγλου) σκιτσογράφο και γελοιογράφο, θεατρικό συγγραφέα, στιχουργό και ζωγράφο.
Πολλές από τις δουλειές του έχουμε δει είτε σε εφημερίδες είτε σε διάφορα βιβλία και λευκώματα που αφορούν την τέχνη του. Για διάβασμα σχετικά με το έργο του
Σε αυτήν την ανάρτηση θα προσεγγίσουμε μια άλλη άγνωστη πτυχή του ταλαντούχου σκιτσογράφου. Πρόκειται για μια σειρά κόμιξ της περιόδου 1947-1949 κατά την διάρκεια δηλαδή του εμφυλίου στα οποία ο Μπόστ με το ιδιαίτερό καυστικό του χιούμορ σχολιάζει την μία πλευρά του εμφυλίου..
Χωρίς να γνωρίζουμε τους ακριβούς λόγους αυτής της αντικομμουνιστικής οπτικής πιθανολογείτε ότι προέβηκε στην δημιουργία αυτών των σκίτσων είτε για βιοποριστικούς λόγους, είτε αναγκαζόμενος μιας και το 1947 στρατεύεται ξανά στον κυβερνητικό στρατό.
Ο ίδιος πάντως το 1942 εντάσσεται ΕΑΜ Καλλιτεχνών.
Σε κάθε περίπτωση τα σκίτσα αποτελούν μια εύγλωττη απεικόνιση των συνθηκών που επικρατούσαν εκείνη την ταραγμένη περίοδο στην Ελλάδα..

Φθινόπωρο, ο Μάρκος στο Γράμμο, στο Βίτσι και στη Μουργκάνα δεν μπορεί να στερεώσει την ανταρσία

Φθινόπωρο, ο Μάρκος στο Γράμμο, στο Βίτσι και στη Μουργκάνα δεν μπορεί να στερεώσει την ανταρσία

Στου Γράμμου το ταμπούρι, 1948

Στου Γράμμου το ταμπούρι, 1948

Οι ελαφρές ταξιαρχίες του Μάρκο(υ Βαφειάδη).

Οι ελαφρές ταξιαρχίες του Μάρκο(υ Βαφειάδη).     

Ο Στάλιν μπροστά στο πορτρέτο του Χριστόφορου Κολόμβου.

Ο Στάλιν μπροστά στο πορτρέτο του Χριστόφορου Κολόμβου.

Ο “Δημοκρατικός Στρατός” κι ένας καπετάνιος ονόματι Νταβέλης.

Ο “Δημοκρατικός Στρατός” κι ένας καπετάνιος ονόματι Νταβέλης.

Νυχτερινές σερενάτες, 1948

Νυχτερινές σερενάτες, 1948

Μάρκος Βαφειάδης, ο καπνεργάτης από τη Ρωσία.

Μάρκος Βαφειάδης, ο καπνεργάτης από τη Ρωσία.

Η κρίσις της στέγης, 1948

Η κρίσις της στέγης, 1948

Ενθύμιον “Γράμμος”.

Ενθύμιον “Γράμμος”.

Δρομολόγιο προς Μουργκάνα και Αλβανία.

Δρομολόγιο προς Μουργκάνα και Αλβανία.

εμφυλιοπολεμικός Μπόστ_σκίτσα

εμφυλιοπολεμικός Μπόστ_σκίτσα

ευχαριστούμε το xyzcontagion.wordpress.com για την πολύτιμη βοήθεια στην αρχική παρουσίαση των σκίτσων..

No responses yet

Μελωδίες μνήμης..

για εκείνες τις μελωδίες που άν και είναι έγκλειστες καταφέρνουν να αποδράσουν απο τους τοίχους, να σηκωθούν ψηλότερα απο τα σύρματα, να αγγίξουν τον ουρανό..

το παρακάτω απόσπασμα-ντοκουμέντο είναι μια ηχογράφηση της χορωδίας των γυναικείων φυλακών Αβέρωφ τα χρόνια 1948-1952..

[youtube]https://www.youtube.com/watch?v=tMPGJZvjxXU[/youtube]

No responses yet

ένα ταξίδι που δεν τελειώνει..

όσο βρισκόμαστε στον δρόμο, το ταξίδι δεν τελειώνει
αλλάζουν μόνο οι σταθμοί..
ένας νέος σταθμός περισσότερο φιλικός είναι κι ο καινούριος ‘χώρος’ που θα φιλοξενεί στο εξής το ιστολόγιο.
τολμήστε και μπείτε για να τα πούμε αντάμα..
καλή αντάμωση ωρέ χαμόρια:

http://notiodytiko-perasma.espivblogs.net/

One response so far

χασίματα..

κάπου στον Ταύγετο του σήμερα, του χθές



παρασυρμένοι/ στις αδιάβατες στροφές της ιστορίας/
κυνηγώντας φαντάσματα/ήρωες/τέρατα και ξαφνιάσματα/
βαλθήκαμε να μαντρώσουμε αυτά που απο της μνήμης τα κιτάπια διέλαθαν/
και μείναμε μόνοι/τρελοί κυνηγοί/αυτών που διέγραψε η ιστορία/αυτών που θυμήθηκαν να ξεχαστούν/γιατί πονάνε/
μα όσο και άν πεισματικά εμπόδια στο δρόμο μας προκύπτουν/εμείς πάντα θα χανόμαστε επίτηδες/στις αδιάβατες στροφές της ιστορίας/

No responses yet

Η Θανάσιμη Μοναξιά του August Landmesser

                       Για την διάδοση της ιστορικής μνήμης.

                                                 Επεισόδιο:2 Η Μοναξιά του Σχοινοβάτη
 
 
 
Αμβούργο 13 Ιουνίου του 1936. Καθέλκυση εκπαιδευτικού σκάφους. Ο August Landmesser στέκεται ανάμεσα σε ένα πλήθος υψωμένα χέρια που χαιρετούν ναζιστικά. Ο August Landmesser στέκεται βουβός, ασάλευτος μέσα στον φρενήρη ενθουσιασμό. Λίγες μέρες μετά θα συλληφθεί σύμφωνα με το ναζιστικό ρατσιστικό νόμο για «φυλετικό ατιμασμό» . Η γυναίκα του Ίρμα συνελήφθη το 1938 από την Γκεστάπο και ο Landmesser φυλακίστηκε στη φυλακή Fuhlsbüttel, ενώ οι δύο κόρες τους Ingrid και Ειρήνη χωρίστηκαν. Η Ingrid δόθηκε στη γιαγιά της για να τη μεγαλώσει και η Ειρήνη στάλθηκε αρχικά σε ορφανοτροφείο και αργότερα σε άλλες θετούς γονείς. Ο August Landmesser αποφυλακίστηκε στις 19 Ιανουαρίου του 1941 και το Φεβρουάριο 1944 στάλθηκε στο μέτωπο (Bewährunsbataillon 999), η οποία ήταν μια ιδιαίτερα σκληρή μονάδα, για πολύ επικίνδυνες εργασίες, που αποτελούνταν από πρώην κρατούμενους και «ανεπιθύμητους», οι οποίοι είχαν φαινομενικά την ευκαιρία να αποδείξουν ότι ήταν, κατά τα πρότυπα των Ναζί, πατριώτες. Ήταν επίσης γνωστό ότι η πλειοψηφία των στρατιωτών της μονάδας αυτής δεν θα επιβίωναν. Εκεί O August Landmesser ανακηρύχτηκε αγνοούμενος και πιθανολογείται ότι σκοτώθηκε.
Ο August Landmesser δεν ήταν ένας ‘τρελός’ που δεν ήξερε τι έκανε, ούτε ένας αντιφρονούντας με την κλασσική έννοια του όρου. Ο August Landmesser ήταν ένας εργάτης. O August Landmesser γεννήθηκε στις 24 Μαΐου 1910, στο Moorrege (χωριό κοντά στο Αμβούργο. Έγινε μέλος του ναζιστικού κόμματος το 1931 προσδοκώντας ότι αυτή του η ενέργεια θα του επέτρεπε να εξασφαλίσει μια θέση εργασίας. Πράγματι σε λίγο καιρό βρήκε μια θέση εργασίας, ως εργάτης στα ναυπηγεία Blohm + Voss shipyard στο Αμβούργο. Παρέμεινε ως μέλος του ναζιστικού κόμματος μέχρι το 1935, όταν παντρεύτηκε μία Εβραία (Ίρμα Έκλερ) και απέκτησε παιδιά μαζί της.
Ο August Landmesser στέκεται και παρατηρεί μέσα στο πλήθος με μια απέραντη μοναξιά, μόνος μέσα σε μια θάλασσα υψωμένα χέρια, χωρίς δισταγμό με ένα ανεξήγητο για πολλούς ψυχικό σθένος για το τί επιφέρει μια τέτοια κίνηση στην ναζιστική Γερμανία του 36′. Μόνος, σιωπηλός με μια ταπεινότητα που μόνο στους σχοινοβάτες ταιριάζει..

No responses yet

Σε αυτό το πανηγύρι δεν έχει ρεφενέ..

Δεν είναι η μεταμόρφωση των προσώπων που τρομάζει, η μεταβολή από τα αρχικά βλέμματα τρόμου μπροστά στον κίνδυνο πιθανής απόλυσης, η ανασφάλεια, η μείωση μισθού, ο φόβος που μετατρέπεται στην συνέχεια σε ανακούφιση. Οι λέξεις πίσω από τα δακρυσμένα χαμόγελα, ευτυχώς δεν με απολύουν ακόμη, δεν θα ενσωματωθώ στις λίστες των ανέργων, δεν θα γίνω ένα ακόμη στατιστικό νούμερο. Όχι δεν τρομάζουν όλα αυτά. Είναι γνώριμα από καιρό. Μπροστά στον τρόμο της απόλυσης φαίνονται τα πραγματικά πρόσωπα των ανθρώπων, αυτό που πραγματικά κουβαλάνε μέσα τους. Όμως όχι δεν τρομάζουν όλα αυτά. Αυτό που τρομάζει, που καθηλώνει είναι εκείνο το γαμημένο ‘στην υγειά σου αφεντικό’. Εκείνη η σκηνή σαν από κάποιο εφιάλτη. ‘ ο γραμματέας μαζί με τον αλήτη και η παρθένα με τον σατανά’. Η εξίσωση των ρόλων. Το γλεντοκόπι εργατών αφεντικών, αντάμα. Σαν εικόνα από ένα μέλλον δυστοπικό. Όλα αυτά που διακυβεύονταν μένουν έωλα, κενά.
Για μια στιγμή δεν υπάρχει η εργασιακή ανασφάλεια, τα κακά μαντάτα. Για μια στιγμή μέσα στα στενά χρονικά όρια της διαφήμισης υπάρχει η λύτρωση, εκείνο το πάλι καλά.
Κάν’την από την δουλειά…….ομαδικά. Το μότο μια νέας εποχής. Μιας εποχής που δεν υπάρχει αυτό που τόσα χρόνια ατσαλώνει συνειδήσεις, εκείνη η πιο βαθειά, η πιο κάθετη και ξεκάθαρη ρωγμή. Η ρωγμή της ταξικής συνείδησης.
Στην υγειά σου λοιπόν αφεντικό μέχρι την επόμενη φορά, που δεν θα υπάρχει ο ήλιος, η θάλασσα, τα ούζα. Τότε που το ‘κάν’την από την δουλειά…….ομαδικά’ θα μεταφράζεται σε συλλογικές λούφες μιας άγριας προλεταριακής γιορτής..

No responses yet

ατελείωτη γιορτή






Νηστεύει ἡ ψυχή μου ἀπὸ πάθη
καὶ τὸ σῶμα μου ὁλόκληρο τὴν ἀκολουθεῖ.
Οἱ ἀπαραίτητες μόνο ἐπιθυμίες –
καὶ τὸ κρανίο μου ὁλημερὶς χῶρος μετανοίας
ὅπου ἡ προσευχὴ παίρνει τὸ σχῆμα θόλου.
Κύριε, ἀνῆκα στοὺς ἐχθρούς σου.
Σὺ εἶσαι ὅμως τώρα ποὺ δροσίζεις
τὸ μέτωπό μου ὡς γλυκύτατη αὔρα.
Ἔβαλες μέσα μου πένθος χαρωπὸ
καὶ γύρω μου
ὅλα πιὰ ζοῦν καὶ λάμπουν.
Σηκώνεις τὴν πέτρα – καὶ τὸ φίδι
φεύγει καὶ χάνεται.
Ἀπ᾿ τὴν ἀνατολὴ ὡς τὸ βασίλεμμα τοῦ ἥλιου
θυμᾶμαι πὼς εἶχες κάποτε σάρκα καὶ ὀστὰ γιὰ μένα.
Ἡ νύχτα καθὼς τὴν πρόσταξες ἀπαλὰ μὲ σκεπάζει
κι ὁ ὕπνος – ποὺ ἄλλοτε ἔλεγα πὼς ὁ μανδύας του
μὲ χίλια σκοτάδια εἶναι καμωμένος,
ὁ μικρὸς λυτρωτής, ὅπως ἄλλοτε ἔλεγα –
μὲ παραδίδει ταπεινὰ στὰ χέρια σου…
Μὲ τὴ χάρη σου ζῶ τὴν πρώτη λύτρωσή μου.
.Νίκος Καρούζος- απολέλυσαι της ασθενείας σου.


Άραγε πόσοι ακόμοι θα ατενίσουν από ψηλά την ασχήμια αυτού του κόσμου;
περπάταγες σταθερά/ έξω έπεφτε μια όξινη βροχή/από ψηλά/
στον δρόμο συνάντησες τους φίλους σου/ ανεβαίνανε κατά παρέες/
να βρεθούν και αυτοί στο μεγάλο αντάμωμα/ στην γιορτή
είχες αφήσει την μάνα σου στο σπίτι/
δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει/
δεν θα άντεχε την όξινη βροχή που σε λίγο θα γέμιζε την γειτονιά/
περπάτησες στα στενά/ στα σοκάκια που μεγάλωσες/
15 χρόνια σεργιάνι/ σε αυτό το σεργιάνι ήταν πολλοί/
φωνές, χρώματα, χαμόγελα/
σήμερα ακόμη και ο θάνατος χαμογελάει/
σήμερα..ντύνουμε τα όνειρα με χρώμα κόκκινο/
έτσι για να περνιόμαστε ωραίοι/ έτσι για να γουστάρουμε/
όξινη βροχή έπεφτε στους δρόμους/
μα μείνανε πολλοί/ έμεινες και εσύ γιατί ποτέ σου δεν φοβήθηκες τις βροχές/
χωρίς ομπρέλα, χωρίς αδιάβροχο/ να νιώθεις πάνω σου την ορμή/ 
να μην τολμήσεις και ξεχαστείς/
κι όταν θέλησαν την γιορτή να χαλάσουν/
έμεινες/ από που σε διώχναν/ εδώ είναι η γειτονιά σου/
εδώ είναι το σπίτι σου/
μόνο μια πίκρα ένιωσες πρίν δείς τον ήλιο να εκρύγνειτε μπροστά σου/
μόνο μια πίκρα/ που δεν θα προλάβαινες να τηρήσεις την υπόσχεση που έδωσες στην μάνα σου φεύγοντας εκείνο το πρωινό/
ό,τι θα έφερνες εσύ ψωμί στο σπίτι
αφιερωμένο στον Μπερκίν Ελβάν που δολοφονήθηκε από το Τουρκικό κράτος στις 12/3/2014

No responses yet

περί αλληλεγγύης..

αντιγράφω από  sinialo:Νύχτα της 6 Νοέμβρη, ημέρα γενικής απεργίας, λεωφόρος Πέτρου Ράλλη στο ύψος του Ρέντη, απόβροχο, σε αλυσίδα αποκλεισμού των κεντρικών εγκαταστάσεων της ACS για την αλληλεγγύη σε απολυμένους και απλήρωτους εργαζόμενους, με την πλάτη στα στελέχη της εταιρίας, τους σεκιουριτάδες, τα γεμάτα φορτηγάκια, τους απεργοσπάστες, και με το πρόσωπο στο κολαστήριο του Μεταγωγών, τις φυλακές μεταναστών που βασανίζονται όσοι είναι αυτό που είναι και δεν μπορούν να το αλλάξουν, με πρόσχημα τα «χαρτιά», με πρόσχημα τη νομιμότητα που δεν έχουν και τους την ζητάν αυτοί που θεωρούν εαυτούς αυτόκλητα νόμιμους να στέλνουν τους στρατούς τους, και να ρημάζουν τα «εκεί» που οι πρώτοι μεγάλωσαν, εκεί που έχουν αφήσει όλα όσα αγαπούν, όλους όσους αγαπούν, για λίγο εμφανίστηκαν στα παράθυρα των κελιών απέναντί μας αυτοί, οι «παράνομοι», οι «λαθραίοι», οι φυλακισμένοι χωρίς κανένα έγκλημα, οι ξεριζωμένοι, άρχισαν να μας χαιρετούν, είχαν δει την αστυνομία απέναντί μας, τους δεσμοφύλακές τους απέναντί μας, και μας αναγνώρισαν ως μαζί τους, στην ίδια μεριά απέναντι από τους δεσμοφύλακες, και χαιρετηθήκαμε, και φωνάξαμε μερικά συνθήματα, και σφύριξαν δυνατά, φώναξαν κι αυτοί στις γλώσσες τους, μετά τους πήραν οι δεσμοφύλακες, και ξανά μετά από ώρα εμφανίστηκαν, μερικοί σκαρφάλωσαν στα κάγκελα σαν για να μας φτάσουν, και σταθήκαμε για λίγο βουβοί, έχοντας στην πλάτη μας τα στελέχη, τους απεργοσπάστες, τους σεκιουριτάδες, τους κατθρώπους, έχοντας στο πρόσωπό μας τους κολασμένους που σκαρφάλωναν για να φτάσουν ψηλά, τους ανθρώπους, και με τα χέρια μας δεμένα σαν μια αλυσίδα, και με τα στόματά μας γεμάτα χαμόγελο, χωρίς κούραση, χωρίς φθορά, με την βροχή να στεγνώνει στην λεωφόρο, με ένα νεύμα, μια γροθιά, αλληλεγγύη

Πέρα και έξω από λογικές ανάθεσης και ψηφοθηρικών ελιγμών, πέρα και ολότελα επιθετικά πρός την παραίτηση, το κοιτάω την δουλειά μου, πέρα από την γάγγραινα του μικροαστικού μικρόκοσμου, υπάρχει μια ουτοπία.. Εκεί κατοικούμε εμείς οι εκατομμύρια εξαθλιωμένοι και οι εκατομμύρια εξαθλιωμένες αυτού του τόπου. Είμαστε εμείς οι ‘αόρατοι’ και οι κυνηγημένοι, οι ‘απόβλητοι’ και οι ‘παρανοικοί’, οι πόρνες και οι τοξικοεξαρτημένοι, όλοι εμείς που γεννηθήκαμε και πεθαίνουμε για κάθε στιγμή. Εμείς που βιαστήκαμε, που δολοφονηθήκαμε και πεθάναμε σε ένα αμπάρι, οι χιλιάδες απολυμένοι, τα θύματα μιας κάποιας κρατικής και μιας κάποιας παρακρατικής βίας. Οι οροθετικές και τα παιδιά των Ρομά που αντικρύσαμε ένα πρωινό το ανέκφραστο πρόσωπο της εξουσίας πίσω από μια στολή. Είμαστε οι διασσαλευτές της όποιας ομαλότητας, οι απείθαρχοι εργάτες και οι αρνήτριες στρατών, τα κακά όνειρα των κυρίαρχων και οι φορείς δημιουργικής ουτοπίας. Είμαστε όλα αυτά που δεν καταλαβαίνεται. Οι ‘υγειονομικές βόμβες’ στις γειτονιές σας, οι ‘εστίες ανομίας’, οι ‘ύποπτοι για συμμετοχή’. Είμαι εσύ και είσαι εγώ.Και κάθε φορά που θα βασανίζεται ένας άνθρωπος σε μια ασφάλεια, κάθε φορά που μια βιασμένη κοπέλα θα ξαπλώνη μόνη και φοβισμένη, κάθε φορά που θα χρειάζεται άλλος ένας σε μια απεργιακή φρουρά, κάθε φορά που η συντροφικότητα θα ριζώνει..εκεί θα βρισκόμαστε εμείς

No responses yet

Older Entries »